Mumio u pacjentki z chorobą Hashimoto – opis przypadku

Współcześnie coraz więcej pacjentów sięga po alternatywne lub uzupełniające metody wspierania leczenia, w tym suplementy pochodzenia naturalnego. Jednym z nich jest mumio – substancja o wielowiekowej tradycji stosowana w medycynie wschodniej. Chociaż nie ma nic złego w takim podejściu, nie można zapomnieć o bezpieczeństwie pacjenta – konsultacji lekarskiej, badaniach oraz uwzględnieniu przeciwwskazań do suplementacji.

W prezentowanym opisie przypadku przedstawiam sytuację pacjentki z chorobą Hashimoto, która rozpoczęła suplementację mumio po rekomendacji dietetyka, bez uprzedniej konsultacji lekarskiej.

Suplementacja mumio u pacjentki z chorobą Hashimoto – przypadek z mojego gabinetu

Do mojego gabinetu Happy Clinic w Warszawie zgłosiła się pacjentka z rozpoznaną chorobą Hashimoto, której dietetyk zalecił przyjmowanie mumio, jako suplementu przeciwgrzybiczego.

Pacjentka na własną rękę wykonała badanie mikroflory jelitowej (test Valida). Tego typu test pozwala na ilościową i jakościową ocenę mikroflory jelitowej – wraz z pleśniami i drożdżakami. Badanie potwierdziło podejrzenie zakażenia grzybiczego przewodu pokarmowego Candida Albicans. 

Po tym badaniu mogła rozpocząć dietę przeciwgrzybiczą i suplementację, ale bez Mumio, którego nie należy stosować w chorobie Hashimoto.

Dlaczego tak ostrożnie stosuje się mumio?

Mumio, nazywane również shilajit, to naturalna substancja występująca w szczelinach skalnych terenów górskich Azji, Kaukazu (Gruzja) czy Himalajów. Powstaje w wyniku wielowiekowego rozkładu szczątków roślinnych oraz mikroorganizmów, co nadaje jej unikalny skład bogaty w minerały, kwasy humusowe, fulwowe oraz pierwiastki śladowe. W medycynie ajurwedyjskiej mumio stosowane było jako środek wzmacniający, regenerujący i wspierający odporność. Ze względu na wysoką zawartość bioaktywnych składników przypisuje mu się działania adaptogenne, przeciwzapalne, przeciwutleniające oraz wspierające metabolizm.

Dlaczego suplementacja mumio wymaga nadzoru lekarza?

Mimo naturalnego pochodzenia, mumio nie jest wolne od działań niepożądanych. Przez obecność kwasu fulwowego u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi istnieje ryzyko nasilenia procesów immunologicznych, co może prowadzić do pogorszenia   przebiegu choroby.

Przeciwwskazaniem do suplementacji mumio są także:

• ciąża,
• okres karmienia piersią,
• podwyższony poziom testosteronu,
• podwyższony poziom żelaza.

Ponadto suplementy dostępne na rynku różnią się znacząco jakością – mogą zawierać domieszki metali ciężkich i substancji toksycznych wynikających z zanieczyszczenia biologicznego lub chemicznego.

Grzybica przewodu pokarmowego – wyzwanie diagnostyczne i terapeutyczne

Grzybica przewodu pokarmowego bywa terminem nadużywanym w środowiskach pozamedycznych. Diagnostyka zakażenia układu pokarmowego drożdżakami, najczęściej Candida, wymaga potwierdzenia w badaniach mikrobiologicznych, oceny stanu klinicznego oraz uwzględnienia szeregu czynników ryzyka. Obecność drobnoustrojów w przewodzie pokarmowym nie zawsze oznacza chorobę – Candida w małych ilościach może być częścią naturalnej mikroflory.

Choroba Hashimoto, grzybica przewodu pokarmowego a suplementacja naturalna

Pacjenci z Hashimoto często zmagają się z zaburzeniami mikrobioty jelitowej. Stan zapalny, leczenie farmakologiczne czy dieta o dużej zawartości cukrów sprzyjają rozrostowi grzybów z rodzaju Candida. Grzybica przewodu pokarmowego może prowadzić do bólu brzucha, biegunek, wzdęć, zaburzeń wchłaniania oraz przewlekłego zmęczenia.

Nieodpowiednie suplementy, zwłaszcza takie, które zaburzają homeostazę układu odpornościowego lub zawierają zanieczyszczenia mikrobiologiczne, mogą nasilić problem. Odpowiednie leczenie wymaga współpracy z lekarzem, a dodatkowa suplementacja powinna być dokładnie przeanalizowana pod kątem bezpieczeństwa.

Przedstawiony przypadek ilustruje ryzyko związane z niekontrolowanym stosowaniem suplementów, nawet tych uważanych za „naturalne”. W chorobie Hashimoto ważna jest stabilność układu immunologicznego oraz prawidłowa gospodarka hormonalna. Substancje o nieprzewidywalnym wpływie na organizm mogą zaburzyć te mechanizmy, prowadząc do nasilenia objawów.

U niektórych pacjentów pojawia się przekonanie, że suplementacja substancjami wspomagającymi odporność lub działającymi „antygrzybiczo” może przynieść szybkie korzyści zdrowotne. Jednak ingerowanie w układ odpornościowy u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi wymaga dużej ostrożności.W przypadku zaburzeń jelitowych istotne jest wieloaspektowe podejście. Układ pokarmowy i immunologiczny są ze sobą ściśle powiązane, a każda ingerencja – szczególnie w mikrobiotę jelitową – może przynieść zarówno korzyści, jak i ryzyko. Błędne rozpoznanie grzybicy jelit i nieuzasadnione stosowanie preparatów „przeciwgrzybiczych” może prowadzić do zaburzenia mikroflory i pogłębienia dolegliwości.